. وفق رای وحدت رویه شماره 791 مورخ 18/ 04/ 1398 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری، «بر اساس مواد 2، 36، 49 و 50 قانون تأمین اجتماعی، پرداخت حق بیمه از مطالبات ممتاز سازمان تأمین اجتماعی است و کارفرما مسئول پرداخت حق بیمه است و تأخیر در پرداخت حق بیمه موجب تضییع حقوق بازماندگان نخواهد شد. ضمناً ماده 50 قانون مذکور و آراء صادر شده از هیأتهای حل اختلاف کار لازمالاتباع بوده و کاشف از تعلق مستمری به شاکی از تاریخ فوت مورث میباشد، اعم از این که حق بیمه در گذشته یا حال حاضر در آینده پرداخت شود. بنابراین آراء صادر شده به وارد دانستن شکایت و تعلق مستمری به بازماندگان از تاریخ فوت صحیح و موافق مقررات تشخیص داده میشود.
با عنایت به این که اولاً به موجب رأی هیأت حل اختلاف کارگر و کارفرما، اشتغال شاکی مورد تأیید قرار گرفته است و برابر حکم ماده 36 قانون تامین اجتماعی مصوب 03/ 04/ 1354، مسئولیت پرداخت حق بیمه سهم کارفرما و شخص بیمه شده به عهده کارفرما است و تاخیر کارفرما در پرداخت حق بیمه یا امتناع از پرداخت آن رافع مسئولیت و تعهدات سازمان در مقابل بیمه شده نیست و رأی وحدت رویه شماره 853 مورخ 11/ 12/ 1387 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری نیز دلالت بر لزوم تبعیت سازمان تأمین اجتماعی از رأی مرجع حل اختلاف کار دارد؛ ثانیاً مستفاد از رای وحدت رویه شماره 791 مورخ 18/ 04/ 1398 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری، آراء صادر شده از هیأتهای حل اختلاف کار کاشف از تعلق مستمری به بازماندگان از تاریخ فوت مورث میباشد ، اعم از این که حق بیمه در گذشته یا حال حاضر در آینده پرداخت شود، بنا به مراتب فوق حکم به ورود شکایت و الزام خوانده به پرداخت معوقات مستمری از تاریخ فوت مورث صادر و اعلام میگردد. این رای برابر ماده 65 قانون تشکیلات وآئین دادرسی دیوان عدالت اداری، ظرف بیست روز پس از ابلاغ ، قابل اعتراض در شعب تجدیدنظر دیوان عدالت اداری است.