سلام من 31 سالمه. مدت 5 سال با آقایی که متاهل بودن و بچه هم داشتن اما از دو سال قبل از آشنایی ما بدلیل مشکلات خانوادگیشون کاملا از همسر و فرزندشون جدا زندگی میکردن. اما چون طلاق تو خانوادشون معنای خیلی بدی داره محضری طلاق نگرفتن.من شناخت کامل از ایشون و شرایطشون داشتم. ایشون بعد از آشنایی 5 ساله ما با یکی از آشناهاشون اومدن خواستگاری و تمام شرایطشون رو گفتن و پدر من قبول کردن. بعد از یک ماه ما صیغه محرمیت خوندیم و همون روز پدر من به من و مادرم گفتن که اگه عقد میکردید هم من راضی بودم همین الان دستتو بذارم تو دستش برید خونه خودتون. از اونجایی که پدر من ثبات اخلاقی ندارن و ما بارها شاهد این موضوع بودیم. با رضایت من و بدون اطلاع خانوادم بکارتمو از دست دادم که بعدش پدرم اگه زد زیر حرفش نتونه مارو جدا کنه از هم. همسرم الان سربازه و وضعیت مالیش بعد سربازی برای تهیه خونه و شغل درست میشه. مشکلی که در حال حاضر من دارم اینه که پدر من بعد از یک ماه محرمیت الان زدن زیر حرفشون و اجازه نمیدن من و همسرم همو ببینیم یا سفر بریم و حتی صحبت انداختن که مارو جدا کنن.اینم بگم پدر من دوساله که بیکاره و معتقده دیگه وظیفه ای در قبال خانواده نداره که بره سرکار و برادر معلولم خرجی مارو میده، مشکلات روانی هم داره و ما هرروز خونمون جنگ و دعواس و هیچ آرامشی نداریم. خیلی اذیتمون میکنه و معتقده مقصر فقط ماییم و خودش آدم خوب و سالمیه. من و همسرم واقعا همدیگرو دوست داریم و درک میکنیم همو و نمیخوایم جدا بشیم از هم. من از نظر قانونی میتونم جلوی پدرمو بگیرم؟