مشاوره حقوقی رایگان - تفکیک بندهای قرارداد به شروط صفت، نتیجه و فعل
با سلام و احترام.
بنده دو سوال کوچک داشتم
با توجه به ماده 10 قانون مدنی که قراردادهای خصوصی که مغایر قانون نباشند را به طور عام معتبر شناخته، ایا هر قراردادی که در قانون به عنوان عقد معین پیشبینی نشده باشد، در واقع یک عقد نامعین است؟ یا عقود نامعین دسته ای از قراردادهای خصوصی محسوب میشوند؟
و سوال دوم این که اگر قراردادی(حالا به هر منظور و هر عنوان) داشته باشیم، تک تک بندهای قرارداد ب مثابه یکی از شرط های صفت ، فعل یا نتیجه باید تفکیک شوند(وقتی که قرار است تفسیر شود توسط دادگاه) و نتایج قانونی آن نوع شرط بر آن بند وارد است؟این سوال رو میپرسم چون بحث "شرط" برای عقود بیان شده و میخواستم ببینم با توجه به سوال اول، بر همه قرارداد ها این نوع نگرش جاری هست یا خیر
آیا منظور از "شرط" در واقع یک بند از قرارداد و الزامات طرفین است؟
ممنون از پاسخ شما
پاسخ ها
با درود
1. هر عقدی که عنوان معین نداشته باشد یا تابع مقررات اساسی عقد معینی نباشد در واقع عقدی است مشمول ماده 10 قانون مدنی و غیر معین که دامنه آن فراتر از عقود معین هست.
2. هر شرطی جدای از نوع آن همان توافقات الزام آور فی مابین متعاملین است.
با سلام: سوال به هیچ عنوان کوچک نیست. برای راهنمایی باید نیمی از قانون توضیح داده شود. در مورد هر قرارداد به صورت مستقل با ارکان قانونی بررسی میشود. گاهی اوقات نبود شروط اصلی کل قرارداد را بی اعتبار خواهد کرد. ولی به صورت کلی قرادادی که از مشروعیت قانونی برخوردار باشد قابل بررسی شروط تعیین شده تا حدود قانونی خواهد بود.عدم تحقق چند شرط در قرارداد باید بررسی شود و یکی از قوی ترین های آن جهت طرح دعوی انتخاب شود.زیرا هر شرط آثار متفاوتی دارد.