بخاطر معروفت مهریه نزدم وبخاطر زندگی کردن برای همیشه زندگی مشترکمونو شکوفا کردم چون همسرم گوشش کم شنوا بود و بیماری صرع داشت مسئولیت خونه رو خودم بود. اما متاسفانه رفته رفته انتظار داشت خرج خودمم بدم و وقتی خونه زندگیمون کامل درست شد 6 سال طول کشید . دقیقا بعداز قدرت مالی گرفتن شروع به بهانه جویی کرد ، طوری که مهمانهای طرف منو نمی‌پذیرفت و گفت یا قانون من یا برو خونه ات تا طلاق ... که خودمو یهو یه برده دیدم احساس خلأ وانکار تا حالا کلفت و معشوقه و کارگزار و پرستار رایگان بودم به بهانه عشق و از همکاری ام و گذشت و سازگاری ام سواستفاده کرده ، وهرنوع هزینه ای میکند اخمهاش توهمه و تلاش میکنه خرج خودمو بدم . با اینکه حقوق چند برابر من دارد . بعدکه خواستم برم گفت برگرد توی خونه فکر کن بعد تصمیم بگیر که اومدم تو که با عصبانیت تصمیم نگیرم ، فهمیدم دوسم ندارد فقط برده میخواد و... مانند یه کارگر اخراجم کرد و کلید ازم گرفت . کاری که آدم با زن هرزه اش نمیکند احساس خیلی بدی به خودم واو پیدا کردم که چقدر سادگی کردم و مهربونی زیادی . اما باز نخواستم زود اقدام و شکایت کنم گفتم شاید متوجه اشتباه زشتش شود دلخوری را بیشتر نکنم . مدتها درخانه خودم ماندم و ... حالا بهانه کرده بعدش گفتم بیا تو فکراتو بکن خودت رفتی ، گفتم کلکت بود اگرنه کلید ازم نمیگرفتی و یک حرف زشت دور از شخصیتم بارم نمیکردی و اینکه نمیگفتی مهمانهای خودتو ببر خونه خودت پزیرایی کن . پس من در زندگیت جز برده نقش دیگه ای ندارم ، آنجا خانه توست ومن کارگر بدون حقوق و احترامم ... این واقعا خجالت آور است . واو بقدری خودشیفته هست که نه تنها نمیخواهد کوتاه بیاید بلکه دنبال دوست دختر میگردد و منو هم به همین صورت نگه دارد . همسرم 75 ومن 63 سال داریم و هردو ازدواج دوم ما هست . و... بنظرتون چکار عاقلانه ای کنم ؟ البته چند باری که باهم بخاطر کار بیمه تکمیلی که زیر پوشش من است باهم رستوران رفتیم و سعی کردیم آرامش برقرار باشد. چکارکنم ؟