درود و احترام، اینجانب یکی از کارکنان بازنشسته واحدهای تحت پوشش در بنیاد بوده که پس از تشکیل جلسه در هیأت حل اختلاف ، رأی به نفع اینجانب صادر و پس از مراحل اداری و صدور رأی اجرای احکام اصل مبلغ بدهی حقوق از بابت فوق العاده شغل از زمان 1384/07/20 تا 1400/12/27 که از سوی کارشناس طرح طبقه بندی مشاغل و کارشناس رسمی دادگستری محاسبه و تأیید شده بودکه در اسفندماه سال گذشته از طریق دادگستری که توسط شرکت مذکور پرداخت شده بود واریز گردید و دادخواستی را در سالجاری در خصوص تأخیر و تأدیه در دفتر خدمات قضایی ثبت نمودم که جلسه در ماه گذشته برگزار و متأسفانه علیرغم مدارک بارگزاری شده و توضیحات لازم، دادرس شعبه به حرفها و مستندات اینجانب توجه نکرده و درخواست من را غیرقابل قبول و فاقد وجاهت قانونی اعلام نموده و استناد به مواد 197،332،335 و 336 از قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب سال 1379 و حکم به بی حقی من نموده است. در صورتیکه طی ماده 522 آیین نامه دادرسی و رأی وحدت رویه شماره 850-1403/05/16هیأت عمومی دیوان عدالت اداری کارفرما موظف به پرداخت این دین از زمان سررسید مطالبات به لحاظ کاهش ارزش پولی به اینجانب بوده و کارفرما به جهت امتناع از پرداخت حق و حقوق قانونی در موعد مقرر در از تاریخ 1384/07/20 تا 1400/12/27 از وظایف خود ترک فعل ، تخلف و قصور نموده است و تأخیر و تأدیه می بایست از زمان سررسید تاکنون بر اساس شاخص تورم اعلامی از سوی بانک مرکزی و سازمان مرکز آمار اقدام نماید که دادرس یا تفسیر به رأی نموده و اصل رقم بدهی پرداختی را پایان کار تلقی نموده است و یا مدارک و مستندات رو مطالعه نکرده و یا ... که بعد از بیرون آمدن من ، نماینده خوانده دقایقی در اتاق شعبه مذکور صحبت می کرد و بعد بیرون آمد و عجیب تر از آنکه رأی در همان روز صادر شد و دادرس شعبه رعایت موادقانونی 522 و رأی وحدت رویه را ننموده است. لذا خواهشمندم راهکاری مطابق با مواد قانونی و رویه صحیح را عنوان فرمایید تا در مهلت بیست روزه اعتراض به رأی در هیأت تجدید نظر را اعلام نمایم تا بر اساس اسناد و مدارک مثبته تأخیر و تأدیه را دریافت کنم.سپاس