سلام . من دختری 25 ساله ام که در دانشگاه تهران تحصیل میکنم. مادری دارم که بسیار ادعای مدیر و مدبر بودن دارد و پرم به شدت عاشق وی هست. اما در بطن این ارتباط یک ضعف عمیق از سوی پدرم وجود داردو مادرم از هیچگونه توهینی به من کوتاهی نمیکند. مدام شخصیت من را در برابر خانواده خودش و پدرم خرد میکند. من را به خاطر تحصیلم مدیون خانواده میداند و تهدید میکند که باید کار کنی وگرنه تو را بیرون میکنیم. چندین بار هم به جستجوی استخدام پرداخته ام اما در صورت یافتن پوزیشن شغلی، اجازه به اشتغال نمیدهند چرا که میترسند از زیر سلطه انها خارج شوم. بسیار مورد ضرب و شتم قرار گرفته ام. روزی چندین ساعت توهین میشنوم و اقدام به ضبط تمام اینها کرده ام. پدرم همه اینها را میشنود اما برایش اهمیتی ندارد و همواره معتقد است باید آبروی خانواده حفظ شود و سکوت کنیم. از توهین ها خسته ام. روحیه ام تاب و توان این حجم از فشار را ندارد. در نوجوانی مرا به مرز جنون رساند و به اجبار به بیمارستان روانی امام حسین برد اما بستری نشدم. هر روز این مسئله را جلوی تمام اطرافیان بازگو میکند. بارها به روانشناس و روانپزشک مراجعه کرده ام وهمه اتفاق نظر دارند که مادرم باید به انها مراجعه کند. اما هرگز تن به مراجعه نداده و بالعکس مرا دیوانه و مجنون خطاب کرده که به روانشناس مراجعه کرده ام. بنده بسیار خسته و بریده ام. و هر لحظه به خودکشی فکر میکنم. خسته و فرسوده ام. حتی همین الان در حال دشنام دادن است. میخواهم بدانم گناه من چیست که به دستور همین خانواده به تحصیلات عالی پرداخته ام تا جایگاه اجتماعی بالاتری داشته باشند؟ مگر یک آدم تا چه مقدار تاب آوری دارد و میتواند دشنام بشنود ؟