در سال87 فروشنامه ای بصورت تایپی با پدر تنظیم کردیم. همون تاریخ هم پدر و بنده و برادرم در یک روز با یک خودکار امضا و اثر انگشت کردیم. فردای اون روز هم رفتیم محضر و وکالت تنظیم سند رو بهمون داد و امضا کرد. سردفتر با خودکار خودش هم روی فروشنامه ما متنی به نفع ایشان نوشت مبنی بر اینکه مادامی که زنده هست حق فسخ داره. خود دفتردار هم پای فروشنامه ما رو امضا کرده. این مطلب رو هم در متن وکالت نامه آورده. در سال1400 پدر مرحوم میشه. منو برادرم به خواهر نشون دادیم. و تقاضای سند رو از دادگاه کردیم.ولی اون اعتراض کرد. اولش گفت امضا اصل نیست و جعلی هست. کارشناس اعلام کرد امضا اصیل هست.دوباره اعتراض کرد و گفت تقدم و تأخر بررسی بشه.همون کارشناس این بار سفید امضا اعلام کرده. و گفته نوشته تایپی بعداً(به زمان حال نزدیکتر است) به امضا اضافه شده. در حالیکه امضا سردفتر و دستنوشته ایشان هم زمان با امضا روی وکالت نامه رسمی مورخ 87 محرز هست. عجیب اینه که کارشناس فک می کنه ما در 3 یا 4 سال قبل متن تایپی رو به سفید امضا اضافه کردیم. حتی گفته جوهر پرینت و الیاف سلولز به زمان حال نزدیکتر است. خیلی عجیبه. تازه دستخط سردفتر هم مابین خطوط تایپی نوشته شده و بعضی از حروفش هم افتاده روی متن تایپی. سوال اینه که نمی تونه سن دستنوشته سردفتر در فروشنامه رو با امضا سردفتر در فروشنامه و امضا سردفتر بالای وکالت نامه و امضا پدر و منو برادرم رو که همگی در یک تاریخ هست(سال 87) تشخیص بده؟ و اینکه دستخط سردفتر که در بعضی حروف افتاده روی متن تایپی یعنی اینکه اول تایپ شده بود و بعد متن دستنویس روی آن نوشته شده؟قابل تشخیص نیست این مطلب؟