با سلام پدرم در سال 1370 با دست خط و امضاء خودشان وصیتنامه و تقسیم نامه ای عادی تنظیم نمود ودرسال 1372 فوت شدندصحت ومفادوصیت که -بیش از ثلث نیز هست -موردتاییدهمه وراث می باشد وطبق ماده 826 قانون مدنی : "…وصیت عهدی عبارت است از اینکه شخصی یک یا چند نفر را برای انجام امر یا اموری یا تصرفات دیگری مامور می نماید…" برحسب وصیتنامه، سرپرستی ،نگهداری و اداره امور برادرمحجورم بمن واگذار شده و درواقع وصی محجور محسوب میشوم. درسال 72 بدلیل عدم اطلاع از قانون به دادگستری مراجعه و بعنوان قیم رسمی محجور منصوب شدم درحالی اکنون متوجه شدم با توجه به وصایت پدر مادام که وصی از ناحیه پدر منصوب شده باشد نوبت به قیمومیت نمیرسد.و چون برای رعایت صلاح و حفظ حقوق برادر محجورم و رعایت غبطه مولی علیه تنفیذ وصیت لازم وضروریست لذا در آبان 1402 دادخواست تنفیذ وصیت را که همه وراث آنرا تایید و قبول دارنددادم. قاضی بجای آنکه وصیتی را که همه وراث اجازه کرده اند تنفیذ نماید رای داده "چون همه وراث وصیت را قبول دارند و طبق ماده233قانون مدنی اصل برصحت اعمال حقوقی است و درمانحن فیه نزاع و ترافعی در بین نیست تا دادگاه وارد رسیدگی وفصل خصومت نمایدمضافا اینگه دادگاه مرجع تنفیذ اسنادعادی نیست و چنانچه اشخاص مدعی بطلان یا انحلال اعمال حقوقی هستنددر آن خصوص طرح دعوا نماینددر غیر اینصورت اصل صحت اعمال حقوقی در خصوص عقودو ایقاعات منقعده جاری و ساری بوده لذادعوای خواهان مسموع نیست و قرار رد دعوای خواهان صادر میشود" .اولا آیارای صادره درست است؟ دوما آیا قاضی نباید با توجه به اجازه همه وراث وصیتنامه را تنفیذ میکرد؟ آیا اگر همه وراث وصیت را تایید واجازه کنند امکان تنفیذ آن وجود ندارد؟!! سوما با توجه به مطالب فوق چگونه میتوانم نسبت به لغو قیمومیت خود با توجه به اولویت وصایت برقیمومیت اقدام، تا نسبت به انجام امور محجور در قالب وصایت اقدام کنم ؟