در نظام حقوقی، اخذ رأی دادگاه تنها نیمی از مسیر دادرسی است؛ چالش اصلی، تضمین اجرای این رأی است. بسیاری از خواهانها نگرانند که خوانده در طول مدت رسیدگی، اموال خود را منتقل یا مخفی کند و در نهایت، حکم صادره عملاً بیاثر شود.
«تأمین خواسته» (Warrant of Attachment) یکی از قدرتمندترین ابزارهای قانونی در اختیار خواهان است که برای جلوگیری از همین تضییع احتمالی حقوق طراحی شده است. در این مقاله، به صورت کامل به تعریف، هدف، مبانی قانونی و شرایط کلیدی درخواست تأمین خواسته میپردازیم.
تأمین خواسته به معنای درخواست خواهان از مرجع قضایی است تا به طور موقت، مالی معین از اموال خوانده را توقیف کند.
هدف اصلی این اقدام:
تضمین این مسئله که در صورت پیروزی خواهان در دعوای اصلی، اموالی برای اجرای حکم در دسترس باشد. به عبارت دیگر، تأمین خواسته یک اقدام پیشگیرانه است که مانع از هرگونه معامله، فروش یا انتقال اموال توسط خوانده میشود و دغدغهی خواهان را از جهت اجرای رأی آتی برطرف میسازد.
مثال عملی:
اگر شخصی مبلغ ۱۰۰ میلیون تومان از فرد دیگری طلب دارد و اطلاع یابد که طلبکار در منزلی با ودیعه (رهن) ۵۰۰ میلیون تومانی سکونت دارد، میتواند درخواست تأمین خواسته دهد تا معادل ۱۰۰ میلیون تومان از این وجهالرهانه توقیف شود تا پس از پایان رسیدگی و صدور حکم قطعی، طلب خود را از طریق مال توقیفشده وصول کند.
بر اساس ماده ۱۰۸ قانون آیین دادرسی مدنی، خواهان این اختیار را دارد که درخواست تأمین خواسته را در سه مقطع زمانی مختلف مطرح کند:
در این حالت، خواهان ابتدا صرفاً دادخواست تأمین خواسته را تقدیم و مال را توقیف میکند. اما باید توجه داشت که این توقیف موقت است:
این رایجترین شیوه است. در این حالت، دو درخواست (تأمین خواسته و خواسته اصلی) در یک دادخواست مطرح میشود.
اگر خواهان در ابتدا نیازی به توقیف مال نمیبیند، اما در طول زمان رسیدگی و دادرسی، شواهد یا اقداماتی از سوی خوانده مشاهده کند که نشاندهنده احتمال تضییع حق است، میتواند درخواست تأمین خواسته را در قالب یک درخواست مجزا به شعبه رسیدگیکننده ارائه دهد.
برای اینکه دادگاه با درخواست تأمین خواسته موافقت کند، وجود چند شرط اساسی ضروری است:
قاضی شعبه باید متقاعد شود که اگر اقدام فوری برای توقیف مال انجام نشود، حق خواهان در آینده از بین خواهد رفت. این دلایل میتوانند شامل اسناد مثبته، شواهد مالی یا حتی استعلامات قضایی باشند.
مثال: وکیل میتواند با درخواست استعلام سیستمی از وضعیت ثبت دادخواست طلاق علیه خوانده، به قاضی ثابت کند که احتمال تضییع مال از طریق تادیه مهریه و انتقال آن وجود دارد.
در اغلب موارد، خواهان باید مبلغی را به عنوان «خسارت احتمالی» نزد دادگاه به امانت بگذارد.
مالی که توقیف میشود باید متناسب با میزان خواسته باشد. اگر خواسته ۱۰۰ میلیون تومان باشد و خواهان خودرویی به ارزش ۳ میلیارد تومان را معرفی کند، قاضی اجرای احکام (که در عمل این تناسب را میسنجد)، معمولاً از توقیف آن خودرو خودداری میکند. البته، این یک قاعده قطعی نیست و نظر و تشخیص عملی قاضی در این خصوص بسیار تعیینکننده است.
برای افزایش اثربخشی تأمین خواسته، میتوان درخواست کرد که قرار تأمین، بدون ابلاغ به خوانده و به صورت فوری صادر و اجرا شود. این امر مانع از آن میشود که خوانده پیش از توقیف رسمی مال، اقدام به انتقال آن نماید.
حقوق، تنها حامی خواهان نیست. اگر مالی از خوانده به واسطهی تأمین خواسته توقیف شده باشد (مانند توقیف وجهالرهانه منزل)، خوانده میتواند از قاضی اجرای احکام درخواست «تبدیل مال توقیفی» را بنماید.
مثال: خوانده میتواند درخواست کند که به جای وجهالرهانه منزل، مبلغ ۱۰۰ میلیون تومان را به صورت نقد در یک حساب بانکی واریز و آن حساب را به دادگاه معرفی کند تا حساب بانکی توقیف شود و وجهالرهانه ملک آزاد گردد.
مقدمه: چک، سندی که اعتبار میآفریندچک، یک سند تجاری است که دارنده آن به بانک دستور می... ادامه مطلب
نظر خود را بنویسید